Wczesne wsparcie artystyczne ze strony matki.

Nauka w liceum plastycznym w Polsce ze specjalizacją w tkaninie artystycznej, zakończona uzyskaniem dyplomu.

Malarstwo z natury i intensywne poszukiwania w obszarze motywów przedstawiających.

Refleksja nad pochodzeniem i pamięcią. Dorastanie w pobliżu Auschwitz stanowi część biograficznego tła jej twórczości.

W 1989 roku przeniosła się z Polski do Niemiec. W 1991 roku rozpoczęła studia artystyczne we Freie Kunstakademie Nürtingen, równolegle z kształceniem w zakresie arteterapii.

Procesy psychiczne i doświadczenia emocjonalne coraz wyraźniej stawały się tematem jej twórczości.

Związek sztuki z terapią stał się kolejnym obszarem jej praktyki.

Podczas studiów powstawały wielkoformatowe prace na płótnach bez ram i dużych tkaninach. Dynamiczna metoda pracy, ciemna kolorystyka i ziemiste powierzchnie prowadziły poza tradycyjny obraz sztalugowy.

Z tych „materiałów ziemi“ rozwinęły się różne formy prac, w tym rozbudowane instalacje przestrzenne.

Instalacja „Weg“ stanowi ważny etap tego rozwoju.

Od czasów studiów współpracuje artystycznie z Eckhardem Schwarzenbergerem. W 1996 roku festiwal sztuki „Spotkanie“ połączył ich ślub z wydarzeniem artystycznym.

Od 1997 roku, obok niezależnej działalności artystycznej, pracuje jako arteterapeutka.

Od 2000 roku mieszka i pracuje w Berlinie.

Zakładanie i prowadzenie pracowni dla osób potrzebujących wsparcia oraz organizacja wystaw zbiorowych.

Na przestrzeni lat zmieniały się materiały, formaty i metody pracy artystycznej. ‍ Jej obecna twórczość bada energię i ruch poprzez relacje między elementami obrazu. Kolor, linia i forma budują dynamikę, a kontrasty i zagęszczenia tworzą napięcia. Obrazy powstają etapami: po intuicyjnych gestach następuje opracowanie kompozycji i świadome rozwijanie struktur.

Następnie dopracowywane są najmniejsze elementy plastyczne. Prace prezentowane są na stronie internetowej i na wystawach. Oryginalne prace stanowią podstawę limitowanych edycji wydruków. Każda odbitka jest dalej opracowywana ręcznie, dzięki czemu zyskuje indywidualny charakter. Dalsze opracowanie może odbywać się w dialogu z osobami zainteresowanymi pracą. Ta wymiana wpływa na ostateczny kształt obrazu i łączy edycję z indywidualnym wykończeniem.